Dwudziesty szósty

Oliwia:

Niespodziewanie zadzwonił dzwonek do drzwi.Poszłam otworzyć

a tam stała jakaś dziewczyna.Widać było,że w ciąży.

-Jest Mario?-zszokowało mnie to trochę,ale po chwili przyszedł

-Camill?!Co tu robisz?!Chcesz mnie w dziecko wrobić?!-niewytrzymałam

wzięłam kurtkę i wyszłam.

Jak on mógł?!Nie powiedział mi nic,że miał dziewczynę!

I do tego,że z nią spodziewa się dziecka!

Czułam się oszukana...nagle usłyszałam klakson.

Obróciłam się i...ujrzałam Kamila.

Znowu!Kolejny raz mnie śledził!

-Czego?!-spytałam ze łzami

-Skrzywdził Cię?-chwycił mój podbródek

-Spierdalaj!Myślisz,że wrócę?!Nigdy!-chwycił za nadgarstki

i przyciągnął do siebie.Nic nie mogłam zrobić.

Był silny,za silny,ale on mnie puścił.

Po prostu puścił,wsiadł do samochodu i odjechał.

Czułam się dziwnie jak coś może się stać.

I tak było.Jedyne co pamiętam to to,że leżałam na ziemi i słyszałam

głos Kuby:

-Oliwia!Oliwia!Obudź się!-zamknęły mi się oczy

Mario:

Przypomniała sobie,że byliśmy razem.Szczyt chamstwa!

Dopiero co ja i Oli się pogodziliśmy,a ona wyskakuje z dzieckiem.

-Który to miesiąc?-spytałem

-Piąty...-odpowiedziała lekko speszona,ale zaraz...

PIĄTY!A jak dokładnie pamiętam siedem miesięcy temu się rozstaliśmy.

To nie może być moje dziecko!

-Wyjdź...to nie moje dziecko...

-Ja nie Twoje?!A kogo?!

-Mnie to nie obchodzi!-nagle zadzwonił telefon,był to Kuba.

Opowiedział co się stało.Pojechałem w stronę szpitala

z piskiem opon.Musiałem jak najszybciej tam się dostać.

Niedawno co była cała i zdrowa.A teraz?

Wypadek!To przez tą cholerną Camill!

Wbiegłem do szpitala i szybko pognałem w stronę Kuby.

-Co jej jest?

-Robią badania.Spokojnie Mario.Wszystko będzie dobrze.

Siedzieliśmy tam 1,5 godziny,aż lekarz wyszedł.

-Ktoś bliski jest?-zgłosiłem się,że ja.

-Proszę iść do pani Kubiak.Ona wszystko panu wyjaśni.

Zastanawiałem się co to może oznaczać,byłem kłębkiem nerwów.